Tί
είναι η ομοιοπαθητική;Tί
είναι η ομοιοπαθητική;
Είναι μία μέθοδος θεραπείας που βασίζεται στους θεραπευτικούς νόμους
της φύσεως, ασκείται από ειδικευμένους ιατρούς και εφαρμοζεται με τα ομοιοπαθητικά
φάρμακα. Η ομοιοπαθητική δεν θεραπεύει "ασθένειες" αλλά "ασθενείς", δηλαδή
αντιμετωπίζει κάθε ασθενή σαν μία ξεχωριστή περίπτωση. 'Ετσι δεν έχει νοημα
η ερώτηση "έχετε φάρμακο για την τάδε ασθένεια'', αλλά μάλλον "ποιο είναι
το κατάλληλο φάρμακο για τον τάδε ασθενή, που εμφανίζει αυτά τα συμπτώματα
και έχει αυτές τις ψυχοσωματικές ιδιαιτεροτητες"; Για την ίδια "ασθένεια"
ενδέχεται σε διαφορετικούς ασθενείς να χορηγηθούν διαφορετικά φάρμακα.
Η ομοιοπαθητική διαφέρει απο την συμβατική θεραπευτική κατά το οτι
επιχειρεί να θεραπεύσει οχι απλά τα επιφανειακά συμπτώματα, αλλά κυρίως
τις βαθύτερες αιτίες που εξασθένισαν τον οργανισμο και επέτρεψαν την εμφάνιση
"ασθενειών". 'Ετσι με την ομοιοπαθητική θεραπεύεται οχι μονο η "ασθένεια"
που προβάλλει, αλλά διαδοχικά και αλλες βαθύτερες αδυναμίες του οργανισμού.
Ποιές ασθένειες θεραπεύει η ομοιοπαθητική;
Κατ' αρχήν ολες τις "ασθένειες", ακομη και τις πιο βαριές, αρκεί να μην είναι τοσο αργά, ώστε ο οργανισμος να έχει εξασθενήσει (απο την αρρώστια, ή την τοξίνωση που τυχον του προκάλεσαν διάφορα φάρμακα), σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορεί να αναλάβει έγκαιρα και η χειρουργική επέμβαση πιά είναι αναποφευκτη.
Πρακτικά μπορεί να θεραπεύσει ή να βοηθήσει προβλήματα παθολογικά, παιδιατρικά, δερματολογικά, γυναικολογικά, νευρολογικά, ψυχιατρικά κ.α.
Ποιοί μπορούν να κάνουν ομοιοπαθητική;
Ομοιοπαθητική μπορούν να κάνουν οι ασθενείς κάθε ηλικίας, απο την βρεφική ηλικία μέχρι τους υπερήλικες. Επίσης ατομα που βρίσκονται σε ειδικές καταστάσεις, οπως εγκυμοσύνη, γαλουχία, μετεγχειρητική κατάσταση κλπ.
Πώς γίνεται η εξέταση του ασθενούς απο τον γιατρό;
Η εξέταση του ασθενούς δεν διαφέρει ουσιαστικά απά την συνηθισμένη εξέταση που κάνει ένας κλασσικός γιατρος. Κατ' αρχήν καταγράφεται το ιστορικά του ασθενούς άπου αναφέρονται η διάγνωση της πάθησης για την οποία έρχεται και τα χαρακτηριστικά συμπτώματά της, άλλα πιθανά προβλήματα που έχει ο ασθενής, το ατομικό και κληρονομικο αναμνηστικο, στοιχεία απο την ιδιοσυγκρασία του ασθενούς (ψυχισμος, ύπνος, διατροφή, σεξουαλική λειτουργία κλπ.), και τελικώς ακολουθεί η κλασσική κλινική εξέταση (ακροαση, ψηλάφηση, μέτρηση σφυγμών, αρτηριακής πιέσεως, έλεγχος αντανακλαστικών κλπ.). 'Οταν κρίνεται αναγκαίο απο τον γιατρο μπορεί να ζητηθούν εργαστηριακές εξετάσεις (μικροβιολογικές, βιοχημικές, ακτινολογικές κ.α.).
Έχει καποια σχέση με την ψυχανάλυση ή την ψυχοθεραπεία;
Καμμία σχέση δεν έχει η ομοιοπαθητική με την ψυχανάλυση ή την υποστηρικτική ψυχοθεραπεία, ούτε χρησιμοποιεί κάποιες τεχνικές αυτών των θεραπευτικών. Η ομοιοπαθητική είναι μια ολοκληρωμένη και ανεξάρτητη θεραπευτική. Την ψυχανάλυση και την ψυχοθεραπεία τις δεχόμαστε σαν τελείως διαφορετικές μεθοδους με την όποια αποτελεσματικοτητά τους. Υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν οτι το αποτέλεσμα της ομοιοπαθητικής είναι προϊόν ψυχανάλυσης ή ψυχοθεραπείας. Αυτο βέβαια δεν έχει καμμία σχέση με την πραγματικοτητα. 'Αλλοι πάλι προσπαθούν να "παντρέψουν" αυτές τις θεραπευτικές με την ομοιοπαθητική, επειδή πιστεύουν στο "καλύτερο αποτέλεσμα" που προκύπτει απο τον συνδυασμο αυτόν. Εδώ διατηρούμε αρκετές επιφυλάξεις διότι η εμπειρία έχει δείξει οτι τέτοιες πρακτικές δημιουργούν συχνά κάποιες εμπλοκές και λιγοτερο βοηθούν.
Μπορεί κανείς να κάνει ομοιοπαθητική κοι βελονισμό συγχρόνως;
Και εδώ ισχύουν αυτά που αναφέραμε στην προηγούμενη ερώτηση. Προκειται για δύο ανεξάρτητες Θεραπευτικές μεθοδους που δεν πρέπει να μπερδεύονται. Θα πρέπει λοιπον o ασθενής να κάνει ή μονο Ομοιοπαθητική ή μονο βελονισμο. Κανονικά δεν πρέπει να εφαρμοζονται συγχρονως και οι δύο θεραπευτικές, διοτι δεν έχουμε ουσιαστικά αποτελέσματα. Εάν κάποιος ασθενής έκανε βελονισμο και δεν είχε αποτέλεσμα, μπορεί να δοκιμάσει άνετα ομοιοπαθητική.
Τί είναι τα ομοιοπαθητικά φάρμακα;
Είναι γαληνικά σκευάσματα, δηλαδή "φτιαχτά φάρμακα". Προέρχονται απο ουσίες φυτικές, ορυκτές ή και ζωϊκές, επεξεργασμένες με τελείως φυσικο τροπο χωρίς καμμία επίδραση κάποιου χημικού παράγοντα. Κυκλοφορούν σε διάφορες μορφές. οπως κάψουλες, υπογλώσσια δισκία, ενέσιμα, κολύρια, διαλύματα, αλοιφές.
Πώς γίνονται και πού διατίθενται;
Παρασκευάζονται απο εξειδικευμένους φαρμακοποιούς με ειδική φαρμακοτεχνική μέθοδο παρασκευής τους, κατά την οποία η αρχική ουσία αραιώνεται διαδοχικά σε υδατικά διαλύμα τα τα οποία υποβάλλονται σε ταυτοχρονες δονήσεις. Διατίθενται δε απο πολλά εξειδικευμένα φαρμακεία.
Πώς ενεργούν;
Δρουν σε ολο τον οργανισμο, ενισχύοντας τους αμυντικούς του μηχανισμούς με τελικο αποτέλεσμα την αποκατάσταση της ψυχοσωματικής του ισορροπίας και αποθεραπεία. Επενεργούν διαφορετικά απο τα συνηθισμένα χημικά φάρμακα μη εντοπιζομενα σε έναν μονο ιστο ή οργανο.
Μήπως είναι επικίνδυνα;
Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα δεν είναι επικίνδυνα και δεν έχουν παρενέργειες. Στη χειροτερη περίπτωση είναι αδρανή, δηλαδή αν τυχον δεν έχει γίνει σωστή διάγνωση και έχει δοθεί στον ασθενή φάρμακο οχι απολυτα κατάλληλο, δεν θα έχει τα αναμενομενα αποτελέσματα και θα απαιτηθεί νέα διάγνωση.
Ο λογος που δεν έχουν παρενέργειες είναι οτι κατά την παραακευή τους έχουν αραιωθεί σε τέτοιο βαθμο που είναι αδύνατο να επιδράσουν χημικά στον οργανισμο, οπως τα συνηθισμένα κλασσικά φάρμακα. Αντίθετα έχει ενεργοποιηθεί η θεραπευτική τους δράση. Γι' αυτον τον λογο ομοιοπαθητικά φάρμακα δίνονται και σε περιπτώσεις που τα κλασσικά αντενδείκνυνται, οπως είναι η κύηση και η ηπατίτιδα.
Μήπως τα συνηθίζει ο οργανισμός;
Ο οργανισμος δεν εθίζεται στα ομοιοπαθητικά όπως συμβαίνει αρκετές φορές με τα κλασσικά φάρμακα.
Πρέπει να προφυλάσσονται;
Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα πρέπει να φυλάσσονται μακριά απο έντονες μυρωδιές, ηλιακή ή άλλη ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία και υγρασία. Δεν πρέπει να φυλάσσονται στο ψυγείο.
Τί είναι η "θεραπευτική επιδεiνωση";
'Ενα μικρο ποσοστο ασθενών, τις πρώτες μέρες μετά την έναρξη της θεραπείας, είναι πιθανο να παρουσιάσει εντονοτερα κάποιο απο τα συμπτώματα που ήδη έχει (π.χ. πονοκέφαλο, αρθριτικούς πονους, έκζεμα), που είναι ακίνδυνα για τον οργανισμο. Αυτο συμβαίνει γιατί ο οργανισμος κινητοποιείται και δίνει την μάχη του. Είναι ένα ξέσπασμα που ακολουθείται πάντα απο βελτίωση, μία ένδειξη οτι βρισκομαστε στο σωστο δρομο. Δεν θα πρέπει ομως οι ασθενείς να αποδίδουν οποιαδήποτε συμπτώματα στην ομοιοπαθητική αγωγή, οπως μία καταρροή απο κρυολογημα, έναν πονο απο ψύξη, μία διάρροια απο τροφική δηλητηρίαση κλπ. Βέβαια, αν τα συμπτώματα επιμένουν, θα πρέπει να συμβουλευθούν τον γιατρο.
Πόσο διαρκεί η θεραπευτική αγωγή;
Σε ένα προσφατο, οξύ περιστατικο, η βελτίωση είναι άμεση και η αποθεραπεία σύντομη. Σε χρονιο περιστατικο απαιτείται περισσοτερο διάστημα, ιδίως αν ο οργανισμος έχει καταπονηθεί ή τοξινωθεί απο ισχυρά κλασσικά φάρμακα, που δοκιμάσθηκαν χωρίς επιτυχία.
Απο τί εξαρταται μια επιτυχής θεραπεία;
Εξαρτάται απο τους εξής δύο παράγοντες:
α. Απο την σωστή επιλογή του φαρμάκου που ενδείκνυται για του ασθενή. Σ' αυτο παίζουν σπουδαίο ρολο οι σωστές πληροφορίες που θα δώσει ο ασθενής, οπως επίσης η σωστή εκπαίδευση και η επαρκής εμπειρία του θεράποντος ιατρού.
β. Απο την κατάσταση άμυνας του οργανισμού του ασθενούς. 'Οσο πιο "μειωμένη" είναι (χρονιες και βαριές καταστάσεις), τοσο μικροτερος είναι και ο βαθμος θεραπείας.
Τι πρέπει να αποφεύγουμε;
Κατά την διάρκεια της ομοιοπαθητικής αγωγής, αλλά και για το διάστημα ενος-δυο χρονων ο ασθενής πρέπει να αποφεύγει:
-Ισχυρά φάρμακα (ιδίως αντιβιοτικά-κορτιζόνη). Σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης συνεννοηθείτε με τον γιατρο.
- Καμφορά (άπως οι αλοιφές εντριβών vicks κλπ.).
- Καφέ και κάθε τι που περιέχει καφεϊνη. οπως η κοκα-κολα και ορισμένα παυσίπονα. Επιτρέπονται υποκατάστατα του καφέ απο κριθάρι, ρεβύθι.
- Μέντα (υπάρχει σε λικέρ, καραμέλες, ορισμένες οδοντοκρεμες).
- Ευγενόλη (δηλ. γαρυφαλέλαιο, ουσία που χρησιμοποιείται σε οδοντοσφραγίσματα). Ο ασθενής πριν αρχίσει ομοιοπαθητική αγωγή καλο είναι να επισκεφθεί τον Οδοντίατρο, ώστε να μην έχει οδοντιατρικές εκκρεμοτητες. Σε ειδικές περιπτώσεις ο γιατρος μπορεί να υποδείξει αποφυγή και άλλων ουσιών.
Αντιμετωπίζονται καταστάσεις "εξάρτησης" με την ομοιοπαθητική;
'Ετσι χαρακτηρίζονται ορισμένες καταστάσεις στις οποίες τα άτομα έχουν "εξάρτηση" απο συγκεκριμένες ουσίες οπως κάπνισμα, αλκοολισμος, τοξικομανία κλπ. Αυτές οι καταστάσεις μπορεί να βοηθηθούν απο την ομοιοπαθητική σε άλλοτε άλλο βαθμο. Υπάρχουν λοιπον ασθενείς που βοηθήθηκαν να "απεξαρτηθούν" απο το κάπνισμα, το αλκοολ, ή ναρκωτικές ουσίες και άλλοι οχι. Εδώ πρέπει να επαναλάβουμε οτι κάθε περίπτωση ασθενούς εξατομικεύεται και δεν υπάρχει ειδικο φάρμακο γι' αυτήν ή την άλλη κατάσταση "εξάρτησης". Επίσης αποτελεί προυποθεση για την θεραπεία ειδικά αυτών των καταστάσεων, η ταυτοχρονη προσπάθεια και συνεργασία απο μέρους του ασθενούς.
Πότε λαμβάνονται τα ομοιοπαθητικά φάρμακα:
Λαμβάνονται κατά προτίμηση το πρωί 15-20 λεπτά πριν απο το προγευμα. εκτος αν υπάρχουν διαφορετικές οδηγίες απο τον γιατρο.
Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα δεν ερεθίζουν τον βλεννογονο του στομάχου. Ετσι μπορούν να λαμβάνονται άφοβα ακομη και απο στομαχικούς ασθενείς.
Επιτρέπονται το κάπνισμα και το αλκοόλ κατα την θεραπεία;
Είναι γνωστο οτι τοσο το κάπνισμα οσο και η υπερκατανάλωση αλκοόλ έχουν κακές συνέπειες στην υγεία (καρδιοπάθειες, καρκίνος, κίρρωση ήπατος κλπ.). Είναι καλο επομένως οι ασθενείς να παύουν το κάπνισμα και να κάνουν περιορισμένη χρήση αλκοολ. Ωστοσο οι ουσίες αυτές δεν φαίνεται να δημιουργούν πάντα ιδιαίτερα προβλήματα στη δράση των ομοιοπαθητικών φαρμάκων.
Tι κάνουμε αν παρουσιασθεί συγχρόνως κάποιο άλλο οξύ πρόβλημα;
Αν κατά την διάρκεια της ομοιοπαθητικής θεραπείας παρουσιασθεί κάποιο οξύ προβλημα (κρυολογημα, διάρροια, επιπεφυκίτις, έντονος πονοκέφαλος κλπ., επικοινωνείστε με τον γιατρο για να σας υποδείξει το κατάλληλο για σας ομοιοπαθητικο φάρμακο ή να σας δώσει άλλες οδηγίες.
Αν η επικοινωνία είναι αδύνατη και πρέπει οπωσδήποτε να βρείτε ανακουφιση χρησιμοποιείστε οποιοδήποτε συνηθισμένο κλασσικο φάρμακο. Δεν υπάρχει κανένας φοβος συνέργειας ή αντίδρασης. 'Ομως στην επομενη επίσκεψη πρέπει να ενημερώστε τον γιατρο για το οξύ προβλημά σας και το φάρμακο που αναγκαστήκατε να χρησιμοποιήσετε για να σας δώσει κάτι συμπληρωματικο αν το κρίνει απαραίτητο.
Μετά την ομοιοπαθητική θεραπεία μπορεί να εμφανισθεί υποτροπή;
Μετά απο μία επιτυχή ομοιοπαθητική Θεραπεία είναι δυνατον να εμφανισθεί υποτροπή, ιδίως:
- αν η γενική κατάσταση του οργανισμού είναι προβληματική
- αν το προβλημα είναι χρόνιο
- αν μεσολάβησαν συναισθηματικές ή σωματικές ταλαιπωρίες
- αν δεν τηρήθηκαν σωστά οι υποδείξεις του γιατρού.